Νιου Γουέιβ πάρτυ 2006.05.18 @ Κύβος

Our 2nd New Wave Party @ Keevos, Monastiraki, Athens [18 May 2006]
Το δεύτερο Νιου γουέιβ πάρτυ @ Κύβος, Μοναστηράκι, Αθήνα [18 Μαΐου 2006]

Free Entrance / Ελεύθερη είσοδος
DJs: G. Ginis, Jimmy Strummer, BroodingSideOfMadness, N. Sarikostas.
We'll cover the 1976-1983 (<-strictly) era / Θα καλύψουμε τη περίοδο 1976-1983 (<-αυστηρά)

Νιου Γουέιβ πάρτυ 2006.04.06 @ Αλχημιστής

Our 1st New Wave Party @ Alheemistes , Psirri, Athens [6 April 2006]
Το πρώτο Νιου γουέιβ πάρτυ @ Αλχημιστής, Ψυρρή, Αθήνα [6 Απριλίου 2006]

Free Entrance / Ελεύθερη είσοδος
DJs: G. Ginis, Jimmy Strummer, BroodingSideOfMadness, N. Sarikostas.
We'll cover the 1976-1983 (<-strictly) era / Θα καλύψουμε τη περίοδο 1976-1983 (<-αυστηρά)


Νιου Γουέιβ Πάρτυ

α’ μέρος

Το κύμα υπήρξε. Και παρέμεινε νέο. Είναι άλλωστε στην ιδιότητα των κυμάτων να παραμένουν νέα.

Μπορούμε να μιλήσουμε και να διαφωνήσουμε για πανκ, μετά το πανκ, νιου γουέιβ, για τις ανεξάρτητες εταιρείες, για το μεγάλο μουσικό πλάτος, την ποικιλία, τα ντυσίματα, τις συμπεριφορές, για το τί έγινε στην Αγγλία, στην Αμερική, την Αυστραλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα.

Για το Σκα, την Πάουερ Ποπ, το Νεορομαντισμό, το Όι, τους Κρας, τον Πειραματισμό, τη Θεατρικότητα, τα Αδιέξοδα, το Σαϊκόμπιλυ, το Μπατ-Κέιβ, για την βία και την άρνηση αλλά και για το Φως, το άπλετο Φως και την Ένωση. Η μουσική είναι σίγουρα η πρωταρχική αιτία, ο οδηγός, το μέσο αλλά δεν μιλάμε απλά για ένα μουσικό ρεύμα, μια μόδα αν θέλετε.

Το νιου γουέιβ είναι η ειρηνική επαναστατική συνύπαρξη των φυλών.

Νιου γουέιβ είναι ο οπαδός που μπορεί να συνυπάρξει με τον διαφορετικό του κάτω από μια μουσική κυριαρχία.

Το νιου γουέιβ βρίσκει τον τρόπο μέσα από τον μηδενισμό, μέσα από τον κυνισμό, την άρνηση να φτάσει στη συντροφικότητα, στην εμπιστοσύνη, στην εντιμότητα.

Ποιος είναι αυτός ο τρόπος;

Αναζητήστε τον στον Στράμμερ, στις Ινδιάνικες φυλές, στο Νέο Χρυσό Όνειρο, αναζητήστε τον και στο ελληνικό σας παρελθόν.

Άλλωστε το νιου γουέιβ βιώνεται κυρίως μέσα από τα πάρτυ.

Έχω βρεθεί να περιστοιχίζομαι ταυτόχρονα από πάνκηδες, σκινάδες, ροκαμπιλάδες, μεταπανκάδες, μοϊκανούς, φλώρους και νεορομαντικούς και λαϊκούς και άλλους χαΐστες, άσχετους και σχετικούς.

Μπορεί να κράτησε για λίγο, μπορεί πολλές φορές η ομόνοια να διαλύθηκε, μπορεί να κυριάρχησαν οι συγκρούσεις, όμως το νιου γουέιβ έγινε και είναι εφικτό.

Είμαι ο Γιώργος Γκίνης και έχω ζήσει το νιου γουέιβ...

Γ.Γ.

New Gold Dream

Όλα ξεκίνησαν όταν βρήκε τις πρώτες κασέτες. Πήγαινε τότε στις πρώτες τάξεις του λυκείου. Τότε ήταν της μόδας οι Νιρβάνα, οι Περλ Τζαμ και ποιος ξέρει τί άλλο...

Α, κι η Άντζελα Δημητρίου.

Αυτός ήταν ένα παιδί που άκουγε πολύ μουσική: Ρέγκε, ροκ, ρεμπέτικα, αλλά κάτι όμως του έλειπε. Και στο στιλ, δηλαδή: Δεν μπορούσε να χωνέψει με τίποτα ούτε τα φαρδιά πουλόβερ με το ατημέλητο μαλλί που επέβαλλε η ροκ ενδυμασία της εποχής, αλλά ούτε και τα «καλά» τζιν με το φρεσκοσιδερωμένο πουκάμισο και τα τρακτερωτά καφέ, κυριλέ παπούτσια που είχαν έρθει πακέτο με τον Κωστόπουλο και έμελλε βραχυπρόθεσμα να καταστρέψουν την χώρα...

Ο τρόπος που βρέθηκαν οι κασέτες στα χέρια του θα παραμείνει για πάντα ένα μυστήριο... Ίσως άκουσε κάπου να λένε τις λέξεις, ίσως άκουσε το όνομα κάποιου συγκροτήματος, ίσως πάλι η αγάπη του για τους Clash τον προέτρεψε σε παρόμοια ακούσματα. Το σίγουρο είναι πάντως πως, ο ξάδερφός του, του έδωσε να τις ακούσει.

Το σοκ ήταν ακαριαίο. Το νέο χρυσό όνειρο ξεδιπλωνόταν μπροστά του. Κι αυτή η ενίοτε σκληρή, επιθετική, μελαγχολική αλλά παράλληλα ρομαντική και αισιόδοξη (με τον τρόπο της) μουσική τον έκανε να νιώθει χαρούμενος. Μόνο που δεν ήξερε πως λεγόταν όλος αυτός ο μουσικός χείμαρρος γεμάτος από ενέργεια που έφτανε στα αυτιά του.

«Τάσο, πώς λέγεται αυτή η μουσική;»

«Α, αυτό είναι Νιου Γουέιβ...», του απάντησε χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά ο ξάδερφος που ήξερε πάρα πολύ καλά τί σημαίνουν οι δυο παραπάνω λέξεις.

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα: Παράλληλα με τους Simple Minds, έμαθε για τη «Σοφίτα» στην Πλάκα, παράλληλα με τους Νιου Μόντελ Άρμυ, έμαθε για τον «Πήγασο» στα Εξάρχεια, παράλληλα με τους Echo and the Bunnymen για τις μάχες των σκινς με τους πάνκηδες, για το Νιου Γουέιβ – Πανκ Κλαμπ, για τους Bauhaus, για τις ντίσκο στα νησιά, για τον τοίχο του “Far out” στην Ίο που είχε ζωγραφισμένο το εξώφυλλο του London Calling, για τους μεγαλύτερους εχθρούς όλων των παραπάνω, δηλαδή τα φρικιά, για τους Ντίβο και την αν-εξέλιξη, για το αμερικάνικο κύμα, το «Νόου Γουέιβ», τις φυλές, τις σχετικές ταινίες και για όλο αυτό το μαγικό, άγριο και γοητευτικό σύμπαν που έκανε τα εφηβικά του χρόνια ευτυχισμένα...

Τα χρόνια πέρασαν και οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις επεκτάθηκαν. Ένα σωρό καινούργια πράγματα μπήκαν στη ζωή του, γνώσεις, εμπειρίες, ακούσματα και βιώματα. Το παιδί διαμορφώθηκε σ’ έναν καινούργιο, τελείως διαφορετικό άνθρωπο. Ένα πράγμα μόνο δεν έχει αλλάξει. Ένα πράγμα παραμένει ίδιο όπως εκείνα τα μαγικά χρόνια:

Η συγκίνηση που νιώθει αυτό το παιδί όταν ακούει την εισαγωγή από το Love like Blood…

Δ.Μ.